سیستم ترمز واگن های باری

صفحه اصلی . سیستم ترمز واگن های باری
نوشته شده
دسته ها مقالات
تاریخ ۱۳ آبان ۱۳۹۸
نطرات بدون نظر
سیستم ترمز واگن های باریReviewed by آزاده یوسفی on Nov 4Rating: ۵.۰سیستم ترمز واگن های باریواگن های باری مانند تمامی آلات ناقله ريلى داراى نوعى سيستم تـرمزگيرى هستند. سیستم ترمز واگن های باری امروزه سیستم «ترمزهاى هـوايى» يا «تـرمـزهاى پنوماتيكى» می باشد.

سیستم ترمز واگن های باری

وسيله اى را در نظر بگيريد كه بيش از ١٥٠٠ متر طول دارد. وسیله ای که آنقدر طويل است كه ممكن است در حالى كه قسمت جلوى آن در حال بالا رفتن از يك فراز است، قسمت عقبى آن در حال پايين آمدن از يك شيب باشد. همچنين ممكن است قسمتهاى جلويى و عقبى در حال گردش به چپ باشند در حالى كه قسمت ميانى آن در حال گردش به سمت راست است. طول چنين وسيله ای بيشتر از ٥٠٠ برابر عرض آن است.

حال در نظر بگيريد ايـن وسيله بيـش از ٤٠٠٠ تن وزن داشته باشد و در حال جایه جایی باری شامل تلویزیون، مـواد غذايى، مواد معدنی و غیره باشد. در این حالت فرض می کنیم راننده به هر دلیل قصد متوقف کردن این وسیله که در واقع همان واگن باری است را در حالی که با سرعت ۹۰ کیلومتر در ساعت در حال حرکت می باشد دارد. کاملا بدیهی است که در چنین شرایطی و با توجه به توضیحات بالا، متوقف کردن این وسیله کار چندان آسوده ای نیست. در این میان بحث سیستم ترمز واگن های باری به میان می آید که امروزه بسیار مورد توجه قرار گرفته و بیش از قبل در حال بهبود و توسعه می باشد.

ترمز آلات ناقله ريلى

تمامى آلات ناقله ريلى داراى نوعى سيستم تـرمزگيرى هستند كه به وسيله آن مى تـوان در موقع لزوم سرعت وسيله را كاهش داده يا آن را متوقف نمود. ظاهرا اولين آلات ناقله ريلى داراى سيستم ترمز، ارابه هاى كوچكى بـودند كه در معادن و بر روى ريـل حـركت مى كردند. عملکرد ارابه ها بدین صورت بود که معدن چيـان از اهرمى براى هل دادن يك قطعه چوبى به سمت چرخ و اعمال نيرو به آن استفاده مى كردند. به اين ترتيب توسط اصطكاك به وجود آمده مابين چرخ و قطعه چوب، انرژى جنبشى ارابه را به صورت حرارت هدر داده و موجبات توقف آن را فراهم مى كردنـد. واضح است كه چنين مكانيزمى با افزايش جرم و سرعت آلات ناقلـه ريلى كارآيى خود را از دست داد. بدين ترتيب براى حل مشكل ترمز آلات ناقله ريلى، سيستم هاى ترمزى ابداع شدند كه از توان بالاترى برخوردار بودند.

تا قبل از دهه ١٨٦٠ ميلادى، ترمز در تمام واگن هاى يك قطار مورد استفاده قرار نمى گرفت. بدین صورت که در زمان سير يك قطار، تعدادى مامور به عنوان ترمزبان به همراه قطار اعزام مى شدند؛ به طوری که وظیفه آن ها انجام عمليات ترمـزگيرى و آزادسازى واگن ها با دستور لكوموتيوران بود. در واقع در آن زمان واگن ها تنها به ترمزهايى مجهز بودند كه امروزه آنها را به عنوان ترمز دستى مى شناسيم. عملكرد آنها به گونه اى بـود كه با چرخاندن يك فلكه و استفاده از تجهيزاتى مانند چرخ دنـده، زنجير و يا امثال آنها،اهرم بندى موجود در زير واگن به حركت درآمده و در نهايت سبب اتصال بلاك هاى ترمز به چرخ ها مى شدند. با اين روش اصطكاك لازم براى اتلاف انرژى جنبشى حاصل مى گرديد.

اين سيستم ابتدايى سبب بروز بسيـارى از سـوانحى شد و به همين منظور شركت هاى راه آهن شروع به ابداع تجهيـزاتى نمودند كه بتوانند بدون تكيه به عوامل انسانى دخيل در امر ترمزگيرى، اين مشكلات را از پيش رو بردارند.

واگن های باری مانند تمامی آلات ناقله ريلى داراى نوعى سيستم تـرمزگيرى هستند. سیستم ترمز واگن های باری امروزه سیستم «ترمزهاى هـوايى» يا «تـرمـزهاى پنوماتيكى» می باشد.

اصول ترمزگيرى واگن های باری امروزی

اصول ترمزگیری را مى توان به عنوان يك فرآيند تبديل انرژى در نظر گرفت. يك واگن در حال حركت داراى مقدار معينى انرژى جنبشى است. انجام عمل ترمزگيرى سبب كاهش سرعت واگن مى شود و اين بدين معنى است كه انرژى جنبشى واگن كاهش مى يابد. پس براى كاهش بخشیدن به سرعت يك واگن لازم است تا انرژى جنبشى آن به مقدار مناسبى كاهش يابد. ساده ترین راه كاهش انرژى جنبشى تبديل آن به حرارت به وسيله تماس دادن جسمى به چرخ يا ديسك در حال دوران است. در این حالت به واسطه اصطكاك به وجود آمده توسط اين تماس، انرژى جنبشى به انرژى حرارتى تبديل مى شود و با كاهش انرژى جنبشى، سرعت واگن نيز كاهش می یابد و در نهایت با صفر شدن اين انرژى، واگن متوقف می شود.

بخش عمده قطارهاى بارى به سيستم ترمزى مجهز هستند كه در آنها از هواى فشرده به عنوان نيروى هل دهنده بلاك تـرمز (كفش ترمز) به سمت چرخ و يا لنت به سمت ديسك، اسـتـفـاده مـى شـود. اين سيستم ها تـحـت عـنـوان «ترمزهاى هـوايى» يا «تـرمـزهاى پنوماتيكى» شناخته مى شـوند. در حال حاضر انـواع مختلفى از سيستم هاى تـرمز هوايى در قطارها استفـاده مى شوند كه در بخش هاى كنترلى، تجهيزات كمكى و سطح فشار كارى با يكديگر متفاوتند. به همين دليل استانداردهاى مختلفى در شبكه هاى راه آهن گوناگون، مورد نيازند.

زمان ترمزگيرى و آزادسازى

زمان ترمزگيرى، زمان مورد نياز براى افزايش فشار تا حد تعيين شده در سيلندر ترمز و زمان آزادسازى، زمان مورد نياز براى تخليه سيلندر ترمز مى باشد. بهترين حالت اين است كه ترمز در تمام واگنهاى يك قطار به طور هم زمان اعمال شود. رسيدن به اين حالت، در صـورت استفاده از سيستم كنترل ترمز الكتريكى، سـاده است، در حالی که در سيستم هايى كه كاملا به صورت پنوماتيكى عمل می کنند و فرمان ترمزگيرى يا آزادسازى بايد از طريق لوله هواى تعبيه شده در سرتاسر قطار انتقال يابد، رسيدن به اين وضعيت به هیچ عنوان كار ساده اى نيست.

در راه آهن های بارى امروزى، به دليل نياز به كارآيى بيشتر در سيستم بهره بردارى، لازم است كه زمان هاى ترمزگيرى و آزادسازى كاهش يافته و نيروى ترمزگيرى افزايش يابد. اما در سيستم هاى ترمز كاملا پنوماتيكى، به دليل اين كه امكـان تـرمز شدن واگن هاى ابتدايى قبل از اينـكـه واگن هاى انتهايى به حـد تـرمز مطلـوب رسيده باشـنـد وجود دارد، كاهـش زمان تـرمزگيرى مشكل ساز مى باشـد.

در چـنـيـن مـواقعى به دليل ايـن كـه واگنهاى انتهايى در حال حـركت بـه واگنهاى ابتدايى متـوقف شده ضربه مـى زنند، امكان وقوع پديـده خروج از خـط واگن وجود دارد. بنابـراين بايـد ايـن زمانها به گـونهاى بهينـه گـردند كه تا حد امكـان كـارآيـى بهرهبردارى را بالا برده و خطر وقوع خروج از خط نيز وجود نداشته باشد.

 

بنا بر توضیحات ذکر شده در بالا، شبكه هـاى راه آهن داراى استانـداردهاى مشخصى بـراى زمان تـرمزگيرى و آزادسازى مى باشند. خوشبختانه امروزه سیستم ترمز واگن های باری به اندازه ای پیشرفته شده است که اکثر شرکت ها و افراد اعم از حقیقی یا حقوقی بدون نگرانی بابت آسیب رسیدن به کالای خود، کالا و اقلام خود را از طریق سیستم حمل و نقل ریلی روانه بازارهای خارجی و داخلی کرده و با استفاده از سیستم های آنلاین ردیابی واگن، از سالم به مقصد رسیدن بار خود اطمینان حاصل می کنند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در خصوص ردیابی واگن های باری کلیک کنید.

 

 

 

واگن خود را در ایران و ۱۷ کشور، آنلاین ردیابی کنید

ردیابی کنید

نظر خود را بنویسید

۰
نظرات کاربران